گاهی دلم برای بعضی چیزها می سوزد.یا شاید دلم برای بعضی چیزها می گیرد.یا شاید بد جور هوایش را می کند.مجسم کنید که همه ی توان و زندگیتان را در مسیری بگذارید و بعد ببینید که تنها چیزی که از این تلاش برداشت نمی شود،همان است که مقصودتان بوده.مثل وقتی که عده ای پوچی و بیهودگی خود را به «هدایت» مانند می کنند و غرق شدن در مرداب ذهنیت خودشان را به خودکشی او.مثل وقتی که عده ای هرزگی و روزمرگی خود را با مرز شکنی و جسارت فروغ برابر هم می گذارند.خیلی از فروغ نوشته اند و خوانده ایم.اما کاش از دردی که امروز فروغ می کشد هم بخوانیم.شاید عظمت،گستردگی و عمق اندیشه اش را ویران نکنیم. باور کنیم که اگر مرزی شکسته شد،همه کهنه بودند و شایسته حذف که جسارتی اندیشمندانه می خواست و «درک هستی آلوده ی زمین» نه آلوده کردن درک و هستی خود.چقدر دوستش دارم...

" ...من راز فصلها را میدانم

و حرف لحظه ها را می فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک ، خاک پذیرنده

اشارتیست به آرامش ..."

باز هم با امیدفرهاد پور به روز می شویم،در پست های قبل درباره اش نوشتم و این بار در ظهیرالدوله شعر گفت. برای فروغ....و شعری دیگر برای دوستی دیگر.بخوانید و باز هم چشم به راه نقدهایتان هستیم.شاد باشید و سربلند.

                                                     «شهرام مدبری»